به هر که راست نهد پای ، کج نگاه کنند!

به گزارش صبح هنر، رضا اسماعیلی شاعر آئینی کشور در نامه روشنگرانه و دردمندانه ای از عبدالرحیم سعیدی راد،  بابت حمایت و دلجوییش نسبت به خود تشکر کرد. متن نامه به این شرح است:

به پیش پای خود از کجروی نمی بینند
به هر که راست نهد پای ، کج نگاه کنند !

عبدالرحیم* جان ، برادر !
بعد از سلام ، جرم بزرگ این دل شده غریب ، لبیک به ندای « هل من ناصر ینصرنی » سرور و سالار شهیدان کربلا ، حضرت اباعبدالله الحسین ( ع ) بوده است . خدا را شاهد می گیرم در داستان اخیر ، برای این که دشمنان از آبی که بعضی از دوستان – از روی تکلیف و به نیت قربت الی الله !! – گل آلود کرده اند ، ماهی مراد نگیرند ، تصمیم به خویشتن داری و سکوت گرفته ام ، وگرنه در مقابل این بی مهری ها ، حرف برای گفتن زیاد دارم :
من بی ‌دل و دستارم ، در خانه خمارم
یک سینه سخن دارم ، هین شرح دهم یا نه ؟

ای کاش این دوستان – که قلبا دوستشان دارم – از بزرگان و خوبانی چون استاد میرشکاک و قزوه عزیز درس « دشمن شناسی » می آموختند و چنگ بر صورت دوستان وفادار انقلاب نمی کشیدند . این دوستان غافلند که دشمنان هوشیار و دانایی که برای از هم پاشیدن جبهه فرهنگی انقلاب و به زیر تیغ بردن شاعران زخم خورده و دردمندی همچون قزوه ، 35 سال است هم قسم شده اند و راه به جایی نبرده اند ، امروز به مراد خویش رسیده اند و روز عروسی آنهاست که می بینند – بی هیچ هزینه ای – شاعران انقلاب به اتهام های واهی به جان هم افتاده اند و با صدور بیانیه و تحریک این و آن ، چنگ بر صورت هم می کشند و خود زنی می کنند !
زنده می سوزد برای مُرده در هندوستان
دل نمی سوزد درین کشور به هم احباب را !

قصد گفتن نداشتم ، ولی برای روشنگری ناگزیرم بگویم که همه رباعی های عاشورایی در دهه اول ماه مُحرم ، با حنجره عشق و ارادت و بر بستری از وضو ، زیارت عاشورا و اشک بر مظلومیت امام حسین ( ع ) نطفه بسته است و به شهادت آثاری که به برکت عنایت و هدایت اهل بیت ( علیهم السلام ) در طول 35 پنج سال گذشته از این کمترین چاپ و منتشر شده ، تقدیر و پیشانی نوشتم چیزی غیر از « شاعر آیینی » نیست که بابت این افتخار بزرگ خدا را شاکر و سپاسگزارم .

برادر !
خدا را شکر که در این « پایتخت ادب » ، هنوز رندان و قلندران وارسته و به حق پیوسته ای همچون قزوه عزیز – که عمرش دراز باد – و شما خوبان هستید که در پیله عافیت و مصلحت نخزیده اند و در زمستان نامردی و نامردمی ، ابوذرانه فریاد اعتراض بر می آورند و حق را می گویند .
و کلام آخر این که :
وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما ، کافریست رنجیدن

یا حسین !

*پی‌نوشت: عبدالرحیم سعیدی راد

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

97 − 88 =