به گنجینه ای از سوژه ها رسیده ایم/ مسجد نبض فعالیت های هنری انقلاب بود

 سامان سپهوند مسئول تاریخ شفاهی گروه سرود امورتربیتی خرم آباد است که این گروه از بزرگترین گروه سرودهای کشور در دهه شصت بوده است و از معروفترین اجراهای گروه امورتربیتی 12آذر سال 1365 برای اعزام سپاهیان محمد(ص)در ورزشگاه آزادی است.

وی مدتی است که روی گروههای سرود دهه شصت که جایگاه ویژه ای را میان مردم آن زمان باز کرده بود تحقیق می کند و سایتی (به آدرس http://taksoar.ir) برای این گروه راه اندازی شده و قرار است بزودی نتیجه این تحقیقات در قالب کتابی منتشر شود. گفتگوی خبرنگار فارس با سپهوند:

لزوم جمع آوری تاریخ شفایی گروه های سرود را در چه دیدید؟

بنظرم در این مورد آسیب شناسی مسائل فرهنگی انقلاب اسلامی در میان است. باید بدانیم که چه داشته ایم و چه را از دست داده ایم. وقتی به تاریخ نه چندان دور فرهنگی و هنری نگاه می کنیم همگی را دارای چند ویژگی کلی و مشترک می بینیم. آن ویژگی ها هم محوریتش مردمی بودن و متصل بودن آن به اندیشه های امام خمینی (ره) است که بعضی از نهادها هم که بعد از انقلاب به وجود آمدند این دو ویژگی را داشتند. ما برای جمع آوری تاریخ فعالیت های گروه های فرهنگی دهه شصت، شناسایی و تحقیق روی گروه های سرود را انتخاب کردیم. ضمن اینکه پیدا کردن گروه این چنینی مشکلات خاص خود را داشت. اما ما از طریق جستجو از مربیان تربیتی و معلمان مدرسه و فعالان فرهنگی گروه امورتربیتی را پیدا کردیم.

به نظر شما آیا در گروههای هنری تنها گروه های سرود به جریان انقلاب و مردم نزدیک تر بودند؟

خیر، همه مجموعه های فرهنگی و هنری همراه مردم و چسبیده به انقلاب بودند و گروه سرود امورتربیتی هم یکی از آنها بود.

پس چرا از این دست گروه ها به انزوا رفتند و حضورشان کم رنگ و شاید هم نیستند؟

به نظرم برای پاسخ به این سوال باید خیلی از مسائل و شرایط را بررسی و در آن تامل عمیقی کرد. اما کلیت می تواند این باشد که بعد از جنگ فضای فرهنگی کشور تغییر کرد و علت هم تغییر سیاست های فرهنگی بود که نه تنها بستر فعالیت این گروه ها را از بین برد بلکه راه را برای ادامه فعالیت بست.

در این دوره نهادهایی فرهنگی اساسی مانند مسجد که آن روزها نبض فعالیت های انقلاب بودند کنار زده شدند و در مقابل، فرهنگسراها و موسسات فرهنگی راه اندازی شدند که امروزه هیچ نسبتی با انقلاب ندارند. مسجد و مدرسه دو نهاد مهم و اساسی در جبهه فرهنگی انقلاب و مردم بود. که رسما هر دو رها و خالی و تعطیل شدند. و گروه های سرود هم در مساجد و مدارس شکل می گرفتند.

چه کسی باعث تعطیلی گروههای سرود شد؟ خود اعضای گروه یا مسئولین گروه؟

در مورد گروه سرود امور تربیتی که دولت وقت تصمیم گرفت تا تعطیل شود، یعنی بعد از جنگ تضعیف و بعد از مدتی هم ضرورتی برای وجود آن ندیدند و از طرف معاونت آموزش و پرورش تعطیل شد.

به نظرتان آیا امروز گروه های سرود می توانند باز آن روزها را تکرار کنند؟

نه، من نمی گویم که سرود به عنوان یک فرم و غالب امروزه می تواند پاسخگوی نیازهای فرهنگی و هنری ما باشد. این فرم از درون خود مردم بیرون آمده تا حرفهایی را در آن بزنند. شاید الان باید با فرم دیگری حرف زد. مهم این بود که آن زمان مردم در خط مقدم مسائل فرهنگی و سیاسی بودند و به آرمان های بزرگ فکر می کردند. و انقلاب هم ساختارهای سیاسی و نظامی را به هم زد و هم در زمینه های فرهنگ و هنر حرف برای گفتن داشت و البته دارد اما کوتاهی از کسانی است که متکفل امور فرهنگی ما هستند.

حرف آخر شما؟

در پایان باید بگویم که ما در این پروژه های تاریخ شفاهی گروه های فرهنگی انقلاب به گنجینه ای رسیده ایم که از رسانه ای مانند شما انتظار داریم در بازتاب و ضریب دادن این تاریخ ما را یاری رسانند. تا مردم و مسئولین را متذکر به داشته هایمان کنیم. از این سوژه ها می توان فیلم سینمایی، سریال  و داستان و رمان تولید شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

73 − 72 =