راحله صبوری: سینما به بن‌مایه و پشتوانه ادبیات محتاج است

کی از مشکلات سینماگران در این عرصه نبود فیلمنامه های در خور سینمای دفاع مقدس است. با وجودی که ادبیات داستانی نسبت به سینما، دین خود را به این مقوله تا حد زیادی ادا کرده است، سینمای ایران هر سال از فقر فیلمنامه هایی رنج می برد که به نظر می رسد با وجود مواد خام ادبی نباید این مشکل وجود داشته باشد. کتاب های منتشر شده در حوزه دفاع مقدس و البته کتاب های خاطرات توانسته اند تا حدی این خلا را پر کنند. این کتاب ها یکی از گنج های پنهانی است که می تواند به سینمای دفاع مقدس جانی دوباره دهد و نگاه همه را به سمت پرده نقره ای برگرداند.

در این سلسله گفت و گوها به سراغ چند تن از نویسندگان کتاب های دفاع مقدس رفتیم و از آنها پرسیدیم آیا حاضرند کتاب های چاپ دو رقمی شان را در اختیار سینماگران قرار دهند و با آنها پیمان آشتی ادبیات و سینمای دفاع مقدس ببندند؟

*وفادار نبودن فیلمنامه نویسان به آثار ادبی، همکاری نویسندگان و فیلمنامه‌نویسان را به سرعت قطع می کند

راحله صبوری، نویسنده کتاب «کوچه نقاش ها» و «مهمان صخره ها»‌ نیز یکی دیگر از نویسنده هایی است که معتقد است، فیلم و ادبیات به طور تفکیک ناپذیری به هم گره خورده اند، به طوری که سینما به بن مایه و پشتوانه ادبیات محتاج است و همچنین ادبیات به زبان تصویر و نمایش مکتوبات در سینما نیاز دارد.

این نویسنده درباره گستره ادبیات مکتوب که می تواند دستمایه فیلمنامه نویسان قرار بگیرد، توضیح داد: همیشه آثار ادبی مثل زندگینامه‌ها، رمان ها و داستان ها محل الهام فیلمنامه نویسان و نمایشنامه نویسان و در کل هنرمندان بوده و هست. من فکر می کنم هر نویسنده ای دوست دارد، کتابش الهام بخش هنرمندان و زمینه ساز خلق آثار هنری دیگر باشد؛ چه مجسمه ساز باشد، چه نقاش و چه فیلمساز.

صبوری اما از وفادار نبودن فیلمنامه نویسان به آثار ادبی گلایه می کند و گفت: بیشتر مواقع فیلمنامه نویسان، تنها از یک اثر ادبی الهام می گیرند تا فیلمنامه را به طور کامل بر اساس آن بنویسند. این کار در ایران بسیار رایج است و برای همین همکاری بین نویسندگان و فیلمنامه نویسان را خیلی زود قطع می کند.

*ضعف امکانات مشکل دیگر تحقق آثار ادبی به فیلم

خیلی از رزمندگان معتقدند فیلم هایی که در زمینه جنگ ساخته شده، به واقعیت جنگ نزدیک نیستند و تاثیر لازم را ندارند. کمتر فیلمی است که بیننده را به عنوان یک جنگ نرفته، به فضای جبهه ها نزدیک کند و اثرش در ذهن ماندگار باشد. حتی در فیلم هایی که بر اساس اتفاقاتی ساخته شده که در جنگ واقعا رخ داده و حقیقی هستند، آن فضا، روح و معنویت و مظلومیت جبهه کمتر منتقل می شود.البته همیشه ضعف فیلمنامه مطرح نیست، محدودیت ها و ضعف تکنولوژی هم هست و فیلم های ساخته شده درخصوص حاشیه های جنگ موفق تر بوده اند. همین دغدغه است که بسیاری از نویسندگان را از همکاری با سینماگران می ترساند. در همین راستا، «راحله صبوری» ادامه داد: برای مثال کتاب «کوچه نقاش ها» چون بخشی از تاریخ شفاهی را در بر می گیرد، شرط امانتداری در آن بسیار اساسی است. برای همین فیلمساز نباید یک سری مسائلی که نظر شخصی و برداشت شخصی اش است، به اسم کتاب به جامعه تحمیل کند و کار راوی و نویسنده را زیر سوال ببرد.

وی در پایان حرف هایش هم به مخاطبی اشاره می کند این که این روزها حوصله خواندنش کمتر از دیدن است و این می تواند فرصتی باشد برای سینماگران. صبوری در همین ارتباط گفت: آدم ها همیشه حوصله کتاب خواندن ندارند، اما همیشه فیلم را نگاه می کنند و همیشه برای رفتن به سالن سینما آماده اند. بنابراین سینماگران، می توانند اندیشه های جاری جامعه را نو و تر و تازه کنند و از کهنگی در بیاورند.

خبر مرتبط:

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

74 − = 65