پاسداشت مجاهد دردمند شعر دفاع مقدس/ مرحوم زارعی وسط دوستی میان شاعران شد

مراسم گرامیداشت مرحوم احمد زارعی با حضور محسن مومنی شریف رییس حوزه هنری، علیرضا قزوه مدیر مركز آفرینش های ادبی حوزه هنری، مجتبی رحماندوست نماینده مجلس شورای اسلامی و نویسنده، ساعد باقری، سهیل محمودی، قادر طراوت پور مسوول دفتر شعر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، و جمعی دیگر از شاعران مطرح كشور شنبه 21 دی ماه برگزار شد.

به گزارش صبح هنر، در این مراسم كه به یاد مرحوم احمد زارعی شاعر انقلاب و دفاع مقدس برگزار شد خانواده آن مرحوم و جمع بسیاری از شاعران پیشكسوت انقلاب اسلامی حضور پیدا كردند.
اهالی ادبیات و شاعرانی همچون علیرضا قزوه، علیرضا كمره ای، مصطفی محدثی خراسانی، ساعد باقری، سهیل محمودی، اسماعیل امینی، محمد حسین جعفریان، حجت السلام عبدالله حسینی، علی داودی، مهدی مظفری ساوجی، فاضل نظری، محمود حبیبی كسبی، مریم یوسفی و دیگر شاعران انقلاب اسلامی به این مراسم آمده بودند و برخی از آنها درباره شخصیت انسانی و شعری مرحوم احمد زارعی سخن گفتند.خلاصه مطالب منتشر شده در پایگاه خبری حوزه هنری از این جلسه:

مومنی: ادبیات برای زارعی فراتر از ذوق ورزیدن بود

محسن مومنی شریف رییس حوزه هنری در این مراسم با بیان این كه احمد زارعی به گونه ای بود كه همه از دوستی با او بهره می بردند، عنوان كرد: ادبیات برای آقای زارعی خیلی جدی و فراتر از ذوق ورزیدن بود. وی ادامه داد: متاسفیم كه نتوانستیم آثار ایشان را به خوبی گردآوری و منتشر كنیم.

قزوه:  احمد زارعی تاثیرگذارترین شاعر در شكل گیری كنگره های شعر جنگ بود

علیرضا قزوه مدیر مركز آفرینش های ادبی حوزه هنری با بیان این كه احمد زارعی به عنوان تاثیرگذارترین شاعر در شكل گیری كنگره های شعر جنگ تاثیر شگفتی داشت، عنوان كرد: برای نخستین كنگره شعر جنگ تحمیلی در كنار طراحی و زحماتی كه كشید، استادان دانشگاه را به عرصه جنگ و مناطق عملیاتی آورد. در آن سال ها علیرضا كمره ای، رضا اسماعیلی، اسماعیل امینی، مصطفی محدثی خراسانی و خیلی ها در آن كنگره ها حضور داشتند.
وی ادامه داد: این ها از صفا و صداقت و صمیمیت شهید زارعی حكایت می كند، احمد هم فرزندان خوبی داشت و هم دوستان خوبی؛ در خانواده ایشان  و در بین فرزندانش شعر و ادبیات وجود دارد.
مدیر مركز آفرینش های ادبی حوزه هنری با بیان خاطراتی از مرحوم زارعی اظهار كرد: مرحوم زارعی به سفر حج مشرف نشده بود اما سالی كه من به حج رفته بودم و سفرنامه “پرستو در قاف” را نوشته بودم  به یاد دارم  كه روزهای جنگ تحمیلی بود و خواب شهید زارعی را دیدم كه می گفت من هم آمده ام به خانه خدا برای زیارت (این كه می گویم شهید زارعی به این دلیل است كه احساس می كنم واقعا شهید است)، یادم هست كه چند ماه بعد از آن سفر به دلیل حادثه ای كه برایش رخ داده بود زارعی را در بیمارستان خاتم الانبیاء دیدم، خوابم را به او گفتم و همین كه گفتم اشك به چشمش آمد و این احساس را داشت كه به خانه خدا مشرف شده است.
وی گفت: بار دیگر هم خواب حضرت امام (ره) را دیدم كه احمد زارعی و حاج سید احمد آقا پسر ایشان هر دو با كت و شلوار سرمه ای پشت سر امام می رفتند و امام برگشتند و گقتند احمد های من كجایند و هر دو را احمد خطاب كردند. البته در عالم بیداری هم تنها دیداری كه با امام خمینی (ره) داشتم همراه با احمد زارعی بود.
قزوه همچنین به دیدار احمد زارعی با قیصر امین پور و سید حسن حسینی اشاره كرد و افزود: اولین دیداری كه آقای زارعی با سید حسن حسینی و قیصر امین پور داشت واسطه اش من بودم و شب كه به ساختمان شهید امانی برگشتیم احمد زارعی خیلی از این دیدار خوشحال بود و سید حسن حسینی شیفته زارعی شده بود و قیصر امین پور هم از این دیدار خوشحال بود.
من جمله ای دارم كه از مرحوم زارعی در ذهنم هست و همیشه دوستانم كه میخواهند اشعار تازه شان را برایم بخوانند می گویم و آن هم این است كه : «آخ جون، كی تا حالا ست كه شعر ضعیف نشنیده ام!»
وی همچنین با اشاره به حضور سهیل محمودی و ساعد باقری در این مراسم گفت: اتفاقا دیشب خواب سهیل محمودی را می دیدم كه با هم در جمعی ادبی بودیم و این خواب برایم عجیب بود. حالا می بینیم كه شهید زارعی واسطه دوستی ها خواهد بود.

باقری:  شاعران جوان پیوند با قرآن و حدیث را بیشتر کنند/ از نمد دعوای قزوه و باقری کلاهی برای غریبه ها بافته نخواهد شد

 ساعد باقری، از احمد زارعی به عنوان برادر و دوست خود یاد كرد و گفت: امیدوارم احمد از ملكوت آرامش بهره مندباشد.
وی با اشاره به اینكه با احمد زارعی ملاقات زیادی نداشته است، افزود:  من چندین بار او را همراه با قیصر امین پور و سید حسن حسینی دیدم. مرحوم سید حسن حرف هایی را فقط با محارم و دوستان خود در میان می گذاشت و آن سخنان را به احمد زارعی نیز بیان می كرد و این نشان دهنده سینه گشاده و سعه صدر زارعی بود.
باقری اضافه كرد: زارعی چشم ملكوت نشینان را روشن می كند و من امیدوارم بركت این جلسه به روح او برسد.
این شاعر پیشكسوت كشورمان زارعی را شخصی كه ادبیات و شعر را صرفا برای شعر و ادبیات نمی دید معرفی كرد و گفت: به دوستان جوان خود توصیه می كنم كه پیوند خود را با قرآن و احادیث كه در شعر شاعران گذشته نیز پدیدار بوده بیشتر كنند كه اگر این آثار در اشعارمان دیده نمی شود، حداقل در حركات و گفتارمان پدیدار باشد.
باقری خاطر نشان كرد: افراد غریبه ای كه توبه نامه محضری ما را از مسلمانی می طلبند، فكر نكنند كه از نمد دعوای قزوه و ساعد باقری كلاهی برای خود می توانند ببافند. بدون تردید شیطان در كمین برای افزودن كینه های مومن از مومن است. در مواقع این چنینی اگر انس و الفت با قرآن و احادیث زیاد باشد، راهی پیش پای انسان گذاشته می شود.
وی در پایان اظهار امیدواری كرد كه نورانیتی كه به بركت احمد زارعی در قلبم احساس می كنم از جایگاه آسمانی او ساطع شود.

اسفندقه: من مدیون روح زارعی هستم كه امروز شاعران را دور هم جمع كرد

مرتضی امیری اسفندقه در این مراسم با بیان اینكه من خاك پای شاعران انقلاب هستم، گفت: زیبایی های احمد زارعی برای من همواره مطرح بوده است و همیشه تعریف او را از ذبیح الله صاحبكار كه با شیفتگی از احمد زارعی یاد می كرد، می شنیدم. دكتر حسین فاطمی نیز كه دارای رتبه بالای ادبی است همیشه زنده یاد زارعی را ستایش می كرد و من افسوس می خورم كه نتوانستم هیچ گاه او را ببینم.
اسفندقه با تاكید بر اینكه زارعی پل مطمئنی میان شاعران انقلاب و غیر انقلاب بود اضافه كرد: مصطفی محدثی كه هرگز تحت تاثیر كسی قرار نمی گرفت، متاثر از زارعی بود و برای من این مهم بود كه شخصی مانند محدثی كه خانه پدری او همواره محل رفت و آمد بزرگان ادبی كشور بوده، چطور از احمد زارعی تاثیر گرفته است.
وی خاطر نشان كرد: احمد زارعی در حوزه هنری علاوه بر تشریح ادبیات و شعر، افراد را روانكاوی می كرد. من مدیون روح زارعی هستم كه امروز شاعران را دور هم جمع كرد.
اسفندقه به ذكر خاطراتی از سهیل محمودی و ساعد باقری كه در مراسم بزرگداشت احمد زارعی حضور داشتند، پرداخت و گفت: من در سال 66 در دانشگاه تبریز دانشجو بودم كه سهیل محمودی به دعوت مصطفی علیپور به دانشگاه آمد و من برای او شعری را قرائت كردم. همچنین شاهد این لحظه بودم كه ساعد باقری برای ذبیح الله صاحبكار شعری خواند و او برای ساعد باقری تمام قد ایستاد.

محمودی: وجود زارعی به مسلمانی و اعتقاد آراسته بود

سهیل محمودی در ابتدای سخنان خود با خواندن قطعه شعری از اقبال سخن خود را آغاز كرد و گفت: من از زارعی خاطرات پراكنده خوبی دارم و روشن ترین خاطره من از او به چند بار زیارتی كه به اتفاق یكدیگر از حرم امام رضا (ع) داشتیم، بر می گردد.
محمودی ادامه داد: در روزهای پایانی عمر احمد زارعی، باتفاق سید حسن حسینی و برادر او و قیصر امین پور تصمیم به عیادت او گرفتیم و تا سر كوچه مكانی كه زارعی در آن بستری بود، رفتیم اما به ما گفتند كه حال احمد خوب نیست و ما ناچار بدون ملاقات با او بازگشتیم و نتوانستیم برای آخرین بار او را از نزدیك ببینیم.
وی با ذكر خاطره ای از احمد زارعی، افزود: تابستان سال 71 به مدت یك هفته در مشهد و در مهمانسرای متعلق به روزنامه اطلاعات ساكن بودیم و من سه شبانه روز كامل را با احمد زارعی در صحن امام رضا (ع) گذراندم كه این دیدار ما چند نكته مهم را در بر می گرفت اول اینكه احمد زارعی همواره جذابیت و حسن نیت به طرف مقابل داشت و فاصله ای میان آنچه كه به مخاطب می گفت و آنچه كه درباره او می اندیشید، وجود نداشت.
محمودی اضافه كرد: زارعی جزو رزمندگان جبهه و جنگ و دارای عواطفی متعلق به دوران دفاع مقدس بود كه آن را حفظ كرد. او حرمت اهل قبله را محفوظ داشت و تمام وجود خود را معطوف به حسن نیت به اهل قبله كرده بود.
وی زارعی را فردی كه قلبش برای ادبیات می تپید معرفی كرد و گفت: وجود او به مسلمانی و اعتقاد آراسته بود اما در عین حال مسلمانی و اعتقاد را به دور از ادبیات و شعر نمی دانست. زارعی خیلی نو گرا نبود و بیشتر ذهنیت آكادمیك و فاضلانه داشت اما هرگز میان هنر و ادبیات و اندیشه فاصله زیادی نگذاشت.
سهیل محمودی خاطر نشان كرد: پیوند هنر و اندیشه، همزبانی و دلسوزی برای ادبیات بخشی از باورهای دینی او بود.
این شاعر كشورمان افزود: اندیشه احمد ارتباطی با پیشه او نداشت. او هر طور كه می اندیشید همان گونه رفتار می كرد و نوع تفكر او هرگز برای خوشایند دیگران نبود.
محمودی با بیان اینكه پیشنهاد كتاب های نشر همراه برای اولین بار توسط احمد زارعی داده شد، گفت: همه باور داریم خدماتی كه احمد زارعی به روزگار ما، اهل فرهنگ و اهل قبله و جبهه و جنگ كرده، آمرزیده است و با اولیای حق محشور خواهد بود.

کمره ای: مرحوم زارعی دردمند بود و درد مندی را در عین باورمندی داشت

علیرضا كمره ای مسئول بخش ادبیات مقاومت حوزه هنری با بیان این كه از سال های 64 و 65 به بعد ارتباطاتی با احمد زارعی داشته است، عنوان كرد: در مجموعه به یاد ماندنی انتشارات و تبلیغات سپاه پاسداران همكاری مان را آغاز كردیم.
وی ادامه داد: زمانی كه در دفتر ادبیات و هنر مقاومت حوزه هنری آن سال ها یا به تعبیر برخی از دوستان ظریف اندیش، این دو كوهه كوچك كه در گوشه حوزه جای داشت و كانكس نشین بودیم، ادامه پیدا كرد. آن موقع مرحوم احمد زارعی هم به دلایلی اندك اندك از مجموعه سپاه جدا شده بود و در حوزه رفت و آمد داشت.
كمره ای اظهار داشت: در آخرین روزهای زندگی زارعی من هم به نحوی مبتلا به رفتن بودم، اما از این سفر باز ماندم و او به مقصد رسید؛ محمد حسین جعفریان نیز از جا مانده های این سفر بود. آخرین دیداری كه عصا به دست از مرحوم زارعی داشتم در بیمارستان خاتم الانبیا بود.
وی با تاكید بر این كه قصد از یاد و یادبود این نیست كه شخص متوفا را اكرام كنیم، تصریح كرد: این یادها شاید چندان تفاوتی برای حال او نداشته باشد، اما برای بازماندگان این ذكر ضرورت دارد، یعنی ما ناگزیریم برای این كه از غفلت و نسیان رهایی پیدا كنیم از چنین شخصیت هایی یاد كنیم. به نظرم می آید این یاد را برای اكنون خودمان استفاده كنیم و خودمان جزء فراموش شدگان نباشیم چرا كه او در خلوت خدا جای گرفته است.
این محقق و پژوهشگر افزود: از جمله چیزهایی كه انسان به یادش می ماند آدم هایی است كه متمایزند و مرحوم احمد زارعی از این جمله بود. پاره ای از یادداشت های زارعی نزد من است و مطالبی كه با هم داشتیم گاهی به بحث می گذاشتیم و ایشان حاشیه آنها چیزی می نوشت.
كمره ای با بیان این كه زارعی شاعر بود اگرچه متشاعر نبود، گفت: آنچه كه مرحوم زارعی از روی ذوق و درد و آگاهی به زبان می آورد حاصل جوشش و باورهای درونی اش بود، ضمن این كه شاعر بود، در شعر شناسی و شناخت ادبیات دستی داشت. حتی به دستور زبان خیلی حساس بود و به درست نویسی و دقت در نگارش اعتنای تام داشت.
وی گفت: مرحوم زارعی دردمند بود و درد مندی را در عین باورمندی داشت و از این خصوصیات سرشار بود، عمل او معتقدانه بود نه منفعلانه. رفتار و حركاتش نمایشی نبود، صدق تام بود. به رغم دانایی و درد مندی و آگاهی، دچار تعصب خام نبود و آزادگی و حریتی در مرام و رفتار او بود كه نشان از اطمینانش به داشته هایش داشت.
این نویسنده احمد زارعی را تشنه یاد دادن و یاد گرفتن دانست و افزود: چون اهل یادگرفتن و یاد دادن بود به خودش خیلی خیره نشد و خیره نماند. همه این ها نشان می دهد كه این مرد كسی بوده كه در زمان خودش محل توجه بود، نقشی كه ایشان در برگزاری اولین سمینار ادبیات انقلاب اسلامی در دانشگاه تهران داشت و شورمندی و شیفتگی كه داشت همه نشان از روح بزرگ او داشت.
وی اظهار كرد: مرحوم زارعی نسبت به امام (ره) نگاه مریدانه خاصی داشت، می گفت دلم نمی آید بسمه تعالی را جز به گونه ای كه امام (ره) نوشته است بنویسم.
داغش به دل ادبیات انقلاب اسلامی ماند اما نقش اش در ادبیات انقلاب اسلامی ثابت شده است و اگر تاریخ ادبیات انقلاب اسلامی بخواهیم بنویسیم یاد او ذكر خواهد شد.

مختارپور:  او بر اصول خود به شدت پایبند بود 

مختار پور از دوستان مرحوم زارعی با بیان اینكه نوشته هایی از احمد زارعی برای چاپ نزد وی مانده بود، گفت: از آن مطالب مجموعه “چه رنگی” به چاپ رسید و آثار دیگری شامل داستان كودك و مطالبی درباره كلاس های داستان نویسی نیز هستند كه آنها را در اختیار خانواده زارعی قرار خواهم داد.
وی با اشاره به اینكه صحبت های خاصی را با احمد زارعی در میان می گذاشت، گفت: او بر اصول خود به شدت پایبند بود به طوری كه بعد از رحلت امام خمینی نگرانی خود را از وضعیت جامعه و مسائل فرهنگی، سیاسی و اقتصادی جامعه ابراز می كرد.
مختار پور ادامه داد: یك روز كه از انتشارات امیركبیر پیاده تا خیابان طالقانی هم قدم شده بودیم ، گفت ” من وصیت نامه ام را نوشته ام و می خواهم به حضور رهبر انقلاب بروم و نگرانی های خودم را با ایشان بازگو كنم.” او در یك دیدار خصوصی به محضر مقام معظم رهبری رسید و سخنان خود را با ایشان در میان گذاشت. من نمی دانم زارعی در آن دیدار چه گفت و چه شنید اما می دانم بعد از آن جلسه، فرمایشات رهبری را درباره عبرت های عاشورا و مراقبت های مسئولان، شاید برای اولین بار از ایشان می شنیدیم.
وی به ذكر خاطره ای از احمد زارعی پرداخت و افزود: هنگامی كه وی در بیمارستان بستری بود، دوستان او به نوبت شبها در كنارش می ماندند. یك شب من پیش احمد ماندم و نیمه های شب از خستگی خوابم برد . بعد از ساعتی بیدار شدم و دیدم او به من خیره شده و نگاه می كند. احمد آن شب به من گفت: “روزهاست كه حسرت چنین خواب راحتی كه تو داشتی را می كشم.”
مختارپور سخنان خود را با ذكر خاطره دیگری از زنده یاد زارعی به پایان رساند و گفت: احمد تشنه می شد اما دكترها اجازه نوشیدن آب را به او نمی دادند . من به این نتیجه رسیده بودم كه قاشق هایی را برای رفع تشنگی او در یخچال قرار دهم تا خنك شوند و آنها را در دهان او می گذاشتم.

اسماعیلی: این جلسه باعث الفت و دوستی شاعران شد

 قادر طراوت پور مدیر دفتر شعر وزارت ارشاد در این مراسم با ابراز تاسف از اینكه نسل او توفیق دیدار با احمد زارعی و مصاحبت با او را نداشته است، گفت: اگر چنین مراسم و محافل بزرگداشتی هم برای شاعران زبده ای كه در قید حیات هستند، برگزار شود قابل تقدیر است.
طراوت پور اضافه كرد: 4 ماه گذشته اطلاعاتی از بعضی از دوستان شاعر را از آقای قزوه می گرفتم و او درباره سلوك اخلاقی ساعد باقری مطالبی به من گفت كه تا آن روز از آن بی اطلاع بودم.
وی با بیان اینكه امروز روز مباركی است كه به خاطر روح احمد زارعی دور یكدیگر نشسته ایم، غزلی را با مطلع كار ما مگر آن روی خود پوشیدن است/ این همان دور است دور دور خود گردیدن است را برای حاضران خواند.
در ادامه رضا اسماعیلی نیز در سخنانی كوتاه گفت: همه ما هم قبله و هم قبیله هستیم  و باید با چشم برادری به یكدیگر نگاه كنیم و اگر بحثی میان دو مومن به وجود آمد درصدد از بین بردن كدورت ها برآییم.
اسماعیلی این جلسه را باعث الفت و دوستی میان دوستان دانست و افزود: ما زبان همدیگر را می فهمیم زیرا همسنگر یكدیگر هستیم.
شمسی پور از دوستان احمد زارعی در ادامه این جلسه، زارعی را فردی عاشق خانواده دانست و گفت: او همیشه به علاقه خود نسبت به خانواده اش اعتراف می كرد و بر ابراز آن تاكید داشت.
وی بیان داشت: همانطور كه شهید آوینی یكی از وزنه های تاثیر گذار حوزه هنری بود، مركز شهید امانی كسانی را همچون احمد زارعی را داشت كه بر آن تاثیر گذار بودند. افرادی بودند كه بواسطه زارعی پله های ترقی را طی كردند اما من دركمال تعجب آنها را در این جمع نمی بینم.

همچنین در این جلسه فائزه زارعی و زهره زارعی شعر و دل نوشته ای را در ارتباط با پدر خود قرائت كردند.

گفتنی است مصطفی محدثی از شاعران حاضر در این جلسه غزلی را به یاد احمد زارعی برای حاضران قرائت كرد.

همچنین در پایان این مراسم توسط محسن مومنی شریف از خانواده احمد زارعی تقدیر شد.

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

78 − = 68