پروانه‌ای دور شاعران

عبدالرحیم سعیدی راد، از جمله شاعران آئینی است که حرف‌های دلش را در قالب شعر می‌زند. دلدادگی سعیدی راد به ادبیات آئینی باعث شد تا به بهانه پاس‌داشت «احد ده‌بزرگی» به سراغ او برویم و از طرز شاعری و شعر ده‌بزرگی بیشتر بدانیم. به عقیده «سعیدی راد» ده‌بزرگی شاعری مردمی است که در برپایی شب‌های شعر عاشورا، تلاش‌های قابل توجهی انجام داده است.

گفت‌وگوی کوتاه ما با سعیدی راد را بخوانید:

* مثل پروانه دور شاعران می‌گشت

_ جناب سعیدی راد! اولین دیدار شما با جناب آقای ده‌بزرگی کجا بود؟

من اولین باری که اسم آقای ده‌بزرگی را شنیدم و به فاصله چند روز با ایشان آشنا شدم، شب شعر عاشورا در سال 1371 بود که آن سال برای حضرت علی‌اصغر (ع) شعر گفتم و دعوت شدم. آن جا ایشان را دیدم که چقدر بزرگوارانه مثل پروانه دور شاعران می‌گشت. بعد فهمیدم که آن سال ششمین سال شب شعر عاشورا بوده است.

همان سال و سال قبل بود که به شب شعر عاشورا رفتم. بعد از آن هم مرتب دعوت می‌شدم ولی چون زمان برگزاری آن مصادف بود با اوج کارهای ما در اداره‌ای که کار می‌کنم، متاسفانه نمی‌توانستم حضور پیدا کنم.

_ حسینیه‌ای که امسال در آن حضور داشتید همیشه محل استقبال از شعرای آئینی است؟

بله، همان حسینیه و همان خانه آقای فرهنگ و همان غذای ساده و بچه‌های صمیمی که امسال شاهد بودید صمیمانه و کاملا مردمی بود. یکی از آن شب شعرهایی که صد در صد مردمی که در کشور برگزار می‌شود و می‌تواند برای همه شب شعرهای دیگر الگو باشد برنامه شب شعر عاشورا است. امام حسین (ع) واقعا در این برگزاری نقطه وحدت همه شاعران است و این بیرقی که بچه‌های شیراز بلند کرده‌اند، با هدایت آقای ده‌بزرگی این مهم همیشه خوب برگزار می‌شود.

* خودشان نخواسته‌اند از بودجه های دولتی استفاده کنند

_ آقای سعیدی! این الگوی خوب شب شعر عاشورا که به همت آقای فرهنگ، آقای ده‌بزرگی و دیگران برگزار می‌شود، چرا از این الگو در کشور آن طور که باید و شاید کپی‌برداری نمی‌شود و بیشتر جدی گرفته نمی‌شود؟

این را از برگزارکنندگان باید پرسید، ولی من فکر می‌کنم یک مقدار بودجه‌های دولتی آدم‌ها را تنبل می‌کند. البته در شب شعر عاشورا هم اگر بخواهند می‌توانند از بودجه‌های دولتی استفاده کنند، اما خودشان این را نخواسته‌اند و این از اخلاص خود این بچه‌ها بلند می‌شود که نخواستند از کمک دولتی استفاده کنند. این شب شعر برای عاشورا است؛ می‌تواند شب شعر رضوی، شب شعر علوی و فاطمی و الگوهایی از این دست باشد که شب‌های شعر آئینی ما در کشور می‌تواند راه بیفتد. البته هر کدام از این ها یک احد ده‌بزرگی و «فرهنگ» هم می‌خواهند.

* شعرهای ده بزرگی به صورت ضرب‌المثل سر زبان مردم جاری است

_

 

 اگر شما بخواهید چند شاخصه شعری آقای ده‌بزرگی را برشمرید به کدام ویژگی‌ها اشاره می‌کنید؟

من فکر می‌کنم اصلی‌ترین شاخصه شعری آقای ده‌بزرگی مردمی بودنش است. درست است خودش را در این سال ها وقف ادبیات عاشورا کرده و از جان و دل مایه می‌گذارد. آقای ده‌بزرگی در زمینه‌های دیگر کار کرده و کارهای دیگرش حتی ممکن است از نظر شعری برتر از کارهای عاشورایی باشد ولی آن کارهای ایشان تحت‌الشعاع کارهای آئینی‌اش قرار گرفته و در جامعه ما کمتر مطرح شده است. ولی من می‌دانم که مثلا آقای ده‌بزرگی در زمینه شعر فولکلور در شیراز شعرهایش به صورت ضرب‌المثل سر زبان مردم جاری است، یعنی مردم با شعرهای ایشان زندگی می‌کنند. از طرف دیگر سرودهایی از ایشان در زمینه‌های مختلف ساخته شده مخصوصا سرود «باز هم مرغ سحر»؛ یعنی ایشان علاوه بر سروده‌های عاشورایی در سروده‌های غیرعاشورایی هم موفق بوده‌اند.

* آقای ده‌بزرگی از آن آدم‌های مخلص روزگار است که مثل او در سطح کشور انگشت‌شمارند

_ احد ده‌بزرگی با سیره شاعری‌اش به ما نشان داده که کارهای فرهنگی قیل و قال نمی‌خواهد. چرا بعضی‌ها برای کار فرهنگی زیاد سر و صدا راه می‌اندازند؟

به

 هر حال بحث منیت هم در کار هست. هرچه به اخلاص نزدیک تر باشیم می‌شویم ده‌بزرگی و هرچه از آن فاصله بگیریم می‌شود منیت. کار فرهنگی کردن در این شرایط کشور ما واقعا دشوار است ولی این منیت هرچه کم رنگ‌تر باشد اخلاص بالاتر می‌رود و کار بیشتر در دل مردم جا پیدا می‌کند. من فکر می‌کنم آقای ده‌بزرگی از آن آدم‌های مخلص روزگار است که مثل او در سطح کشور انگشت‌شمارند.

_ چه صفتی برای آقای ده‌بزرگی انتخاب می کنید با توجه به اشرافی‌ که شما روی شعر و اندیشه ایشان دارید؟

اگر صفت بخواهم بگویم صفت مردمی را به کار می‌برم. اگر لقب بخواهم به او بدهم ممکن است بگویم دعبل یا کمیت یا شاعران آئینی از این دست.

_ اگر نکته‌ای راجع به آقای ده‌بزرگی مانده، بفرمائید.

تشکر می‌کنم از سازمان اوج که تلاش می‌کند تا شاعرانی که مغفول واقع می‌شوند در سراسر کشور بیشتر شناخته و دیده شوند، چون در تهران تریبون بیشتر از جاهای دیگر است و شاعرانی که در شهرستان‌های ما زندگی می‌کنند کمتر تریبون دست شان می‌رسد./ فارس

شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

42 − 34 =